Het pensioenfonds vraagt mij om een teken van leven omdat ik in het buitenland woon. Ze noemen het zelf: ‘Verklaring van in leven zijn’ (Attestatie de vita). Naar goed Nederlands gebruik heeft ieder pensioenfonds en SVB zijn eigen formulieren hiervoor. Omdat ik wat wilde weten hierover heb ik eerst even gebeld. Ik zei nog: “het feit dat ik nu bel is al een indicatie dat ik nog leef”. “HAHAHA, dat is niet genoeg, iedereen kan wel zeggen dat ze u zijn. Nee, u moet een gelegaliseerd document opsturen”.
Legalisatie betekent dat een of andere functionaris er een stempel op moet zetten. Dat kan de burgemeester zijn, iemand van de politie, een immigration officer of de Nederlandse ambassade. Dat laatste leek me het makkelijkste want hier kennen ze deze procedure tenminste. Snel een afspraak maken is er echter niet bij. Een afspraak maken kan alleen online en er zijn maar weinig momenten waarop dat kan. Naar goed Nederlands gebruik is telefonisch contact ook niet makkelijk. Ik kon pas over een week of drie terecht. Hoe het gaat als je als Nederlander een keer directe bijstand nodig hebt? Geen idee.
Vorige week was ik op de Nederlandse ambassade in Bangkok met mijn formulier. Je komt binnen, wacht op je beurt en dan mag je een soort kantoorcabine in waar achter een glaswand een (Thaise) medewerker zit. Bij het maken van de afspraak moet je al de reden opgeven. Dus het enige wat je hier moet doen is het formulier+ paspoort onder de glaswand doorschuiven. En dan mag je weer naar buiten tot het klaar is. Als de stempel is gezet mag je nog een keer de cabine in om je paspoort en het document weer terug te krijgen, gelegaliseerd en al: Ha ik leef nog, het is nu officieel bevestigd. Ik weet niet of ze er blij mee zijn bij het pensioenfonds. In het Administratieve Universum is je Avatar een stapel documenten. Je bestaat alleen als je de juiste documenten kunt overleggen. En ik verwachtte op de ambassade niet meteen door de ambassadeur persoonlijk ontvangen te worden maar andere Nederlandse medewerkers zie je verder ook niet.
De Nederlandse ambassade is onlangs verhuisd naar de 22ste verdieping van een kantoortoren, genaamd Central Park, gelegen tegenover Lumphini Park.
Voorheen was ze gevestigd in een mooi historisch pand. Onder Nederlanders hier was er wat ophef over deze verhuizing. Zo zonde van dat mooie pand. Het was inderdaad een mooi pand met een grote tuin. De ambassadeur heeft er ongetwijfeld mooi gewoond en recepties gegeven.
Ik ben daar ook een keer geweest voor weer een ander document. De procedure was verder hetzelfde: cabine in -> document overhandigen -> wachten in de wachtkamer -> document terugkrijgen -> af door de zijdeur. Voor een gewone Nederlander die iets gedaan wil krijgen is er geen verschil. Verder dan zo’n cabine kom je niet.
Van de schoonheid van het gebouw kreeg je voor de rest niks mee. Gaat ook niet meer lukken, de Thais lieten er geen gras over groeien. Tegen de grond ermee. Hier zal binnenkort ook wel een nieuwe kantoren- of appartementenkolos oprijzen.
